Een artikel over CARA in The Guardian vandaag!

Al een hele tijd maar site niet ge-update… Ik wachtte op een moment dat ik niet zo veel te doen heb, maar die zijn er hier niet. Ondertussen hebben Marieke en ik kaartjes gehaald voor VE Day op 8 mei, een soort Brits Bevrijdingsfestival, gevierd met een heel groot concert op Trafalgar Square met o.a. Will Young en Katie Melua. Hiervoor moesten we wel vroeg op staan, want om halftien ging het London Visitors Centre in Lower Regent Street open waar ze kaartjes weggaven en we wilden er vroeg zijn en voordat je in Londen ergens met het openbaar vervoer bent (met wat voor vervoer ook eigenlijk…). Uiteindelijk ging het heel vlot: de rij begon al op te schuiven voor halftien en ze deelden alvast formuliertjes uit die je in moest vullen. Eigenlijk kon je per krantenartikel maar twee kaartjes krijgen, maar wij kregen allebei een formulier (‘dat mag best hoor’) – en uiteindelijk ook vier kaartjes. En toen waren we ook nog maar tien minuten te laat op ons werk…

Voor CARA ben ik druk bezig geweest met de maandelijkse newsletter. Ik wilde hem graag zo snel mogelijk de deur uithebben, omdat ik heel veel joboffer had gevonden die geschikt zouden zijn voor CARA-grantees (heet dat in het Nederlands bursalen?!) maar waarvan de datum verstreken zou zijn als ik de newsletter pas aan het eind van de maand verstuurd zou hebben. Daarnaast ben ik druk bezig geweest met het bellen naar de Helpdesk, of ze mijn computer niet iets sneller kunnen maken. Uiteindelijk is mij meer intern geheugen beloofd, maar dat is er vandaag de dag nog steeds niet… Maar weer eens even achteraan bellen dus. Ook ben ik nog bezig geweest met grantees naar de workshop lokken (antwoordapparaten inspreken dus) en ben ik bezig geweest met een fototentoonstelling. Een meisje die op achttienjarige leeftijd in haar eentje vanuit Angola naar de UK is gevlucht, studeert nu fotografie aan de London College of Communication. Zij heeft al voor de BBC gewerkt, en zal nu een serie foto’s maken van grantees van CARA en van mensen van TimeBank, een andere organisatie die een soort mentorprogramma heeft voor vluchtelingen. Deze zullen dan een week voor Refugee Week te zien zijn in een galerie, de ‘Menier Chocolate Factory’ (nee Annemieke en papa, het is tegenwoordig geen chocoladefabriek meer…). De bedoeling is om zo het verhaal achter vluchtelingen te laten zien, te laten zien dat er veel vluchtelingen zijn die heel veel hebben meegemaakt en vooral, de bijdrage die zij leveren aan Londen in sociaal, economisch en cultureel opzicht. Hiervoor moest ik dus mensen uitzoeken die fotogeniek zijn, een bijzonder verhaal te vertellen hebben (er zal ook een journaliste – zelf asielzoeker – zijn die begeleidende teksten maakt). En dan het liefst een beetje grantees met verschillende achtergronden. Het liefst evenveel mannen als vrouwen, maar bijna alle vrouwelijke grantees die in Londen wonen kwamen uit Soedan. Liz en ik zijn ook wezen kijken bij de Menier Chocolate Factory (ziet er erg leuk uit).

Verder heb ik vorige week ook veel voor NEAR gedaan. Naast dagelijks zoeken naar newstickers (krantenartikelen voor op NEAR’s website over academische vrijheden en rechten) ben ik aan de slag gegaan met de database (waar veel onnodige informatie ingevuld moet worden…). Ik heb gelijk maar even opgeschreven voor Natalie wat daar aan veranderd kan worden. En Nat vond dat allemaal prima, dus dat ga ik volgende week doen. Er moesten nog wat nieuwe leden worden toegevoegd en ik heb gecontroleerd of alle organisaties die lid zijn wel in de mailingslijst stonden.

In de avonden heb ik niet veel bijzonders gedaan. Het internet op mijn laptop deed het niet, dus daar ben ik de hele dinsdagavond mee aan het prutsen geweest (bleek een update van Norton te zijn). Bij Esther de Firewall eraf gegooid, maar daar moest natuurlijk wel weer een nieuwe op, dus dat was mijn hele woensdagavond. Donderdagavond ben ik gelijk uit werk naar huis gegaan om even rustig boodschappen te kunnen doen en allemaal mailtjes enzo te kunnen sturen en in mijn boek te lezen. Vrijdag ging Marieke om kwart voor vier van het werk weg om de boot voor een weekendje Nederland te halen. Ik ben na het werk naar de Waterstone’s op Piccadily gegaan, en heb daar toch wel twee uur rondgehangen en gelezen (hier staan in alle boekenwinkels banken waar je op mag gaan zitten lezen…).

Zaterdagmorgen heb ik eerst een flinke tijd besteed aan het schoonmaken van de badkamer, die toen weer blonk. Nog even mijn kamer gestofzuigd en opgeruimd en toen met Esther naar de stad gegaan om een cadeautje voor Marieke te kopen. Eerst maar naar de Disney-winkel (favo winkel van Marieke hier), want ik wist dat ze graag een knuffel van de Zeven Dwergen wilde. Nu was haar favoriet er niet, dus we besloten eerst nog even bij Hamley’s te kijken (wat een rotwinkel, alleen maar bergen en bergen stom speelgoed en allemaal krijsende kinderen omdat ze niet al het speelgoed mee naar huis mogen nemen terwijl je over de hoofden moet lopen). Toen zijn we eerst maar even verder gaan winkelen. Even een kijkje genomen bij de Laura-Ashleywinkel en we zijn ongeveer twee uur bij Liberty geweest. Wat een warenhuis is dat! Heel gezellig bij een erg leuk cafeetje in Liberty elderflower-limonade gedronken (apart). Verder gezocht naar een der Zeven Dwergen, maar uiteindelijk toch maar die bij de Disney-winkel gekocht. Met de metro naar huis. Uiteraard weer een kwartier gewacht op Canada Water, er waren vertragingen en we werden geadviseerd om de eerstkomende metro te pakken. Deze ging uiteraard naar New Cross en niet naar New Cross Gate zodat we een eind(-je) moesten wandelen. We kwamen zo wel langs de Sainsbury’s waar we heel veel boodschappen hebben gedaan. ’s Avonds samen gekookt en een beetje gelezen en omdat ik erg moe was van de hele dag sjouwen, lekker vroeg gaan slapen.

Zondag ben ik eerst met de metro naar Shoreditch gegaan, zodat ik bij Brick Lane weer boven de grond kwam. Hier langs de stalletjes gelopen en goedkoop aardbeitjes op de kop getikt. Via een klein marktje verder gelopen naar Spitalfield Market, waar naast curiosa, kleren en ‘kunst’ (die aanhalingstekens staan er expres, als in ‘ahum’) ook allemaal stalletjes waren met vers brood enzo. Hier heb ik een Flapjack gehaald (iets traditioneel Brits met gedroogde-gemalen-abrikozen ertussen). Volgende keer ga ik zeker de worteltaart proberen, ben ik toch wel benieuwd naar… Vervolgens ben ik over de markten op en rond Petticoat Lane gelopen en heb ik in een klein boekwinkeltje nog een boek gekocht die ik al heel lang wilde hebben en die hier voor maar 5 pond (in Nederland kost het boek – ‘The Bone Woman’ oftewel ‘De bottenvrouw’ van Cleo Koff - iets van 17 euro…). Vervolgens op Liverpool Street Station de metro gepakt naar de andere kant van de stad: Kensington Park. Op Notting Hill Gate ben ik uitgestapt en door hele mooi straten naar Kensington Park gelopen. Daar even gelezen, maar de wind overstemde de zon toch een beetje te erg, dus maar weer gaan lopen. Na een hele tijd (die parken zijn soms echt te groot) ben ik bij Lancaster Gate weer in de metro gestapt en naar huis gegaan. Wonder boven wonder stond er zelf al een metro op me te wachten bij Canada Water…

Op mijn werk weer begonnen met de gebruikelijke dingen: post lezen, de mailtjes van Frank Corrigan lezen en nazoeken op interessante dingen, websites van kranten doorzoeken op interessante artikelen voor NEAR, weer eens proberen om mijn staff-pas te laten activeren (wat deze keer eindelijk lukte). Vervolgens ben ik bezig geweest om mensen uit te zoeken voor de foto-tentoonstelling. Eindelijk het business-plan uitgelezen en met Marieke wezen lunchen in de tuin, in een erg warme zon. Dat was dus even lekker relaxen, vooral met dat klaterende fonteintje in het midden. De rest van de dag bezig geweest met het bellen van mensen voor de workshop (jee, wat zijn sommige mensen moeilijk te verstaan!), rondsurfen om dingen op internet te vinden en ik ben vast begonnen met de newsletter voor de grantees die eind deze maand de deur uit moet. Tegen kwart voor zes gingen Marieke en ik weg, naar de metro om naar Piccadilly Circus te gaan. We gingen namelijk proberen om last-minute-kaartjes te kopen voor ‘A life in the theater’ waar Joshua Jackson (Pacey Witter uit Dawson’s Creek) en Patrick Stewart (die van Star Trek) in spelen. Dit lukte, maar omdat de voorstelling pas om kwart voor acht zou beginnen konden we gelukkig nog eerst even wat gan eten. Bij Food for Thought heb ik soep en versgebakken olijvenbrood (erg lekker!) gegeten en daarna heb ik bij Neal’s Yard een kokosmuffintje gehaald. Het theater was erg mooi versierd, maar foto’s maken daarvan mocht niet (kwam ik achter nadat ik een foto heb gemaakt en iemand mij kwam vertellen dat dat niet mocht). Het toneelstuk viel een beetje tegen, was niet echt een superverhaal. Maar toch leuk om een keer gezien te hebben. Na uiteraard weer meer dan een kwartier (pfff) op de bus gewacht te hebben, waren we uiteindelijk na tienen thuis.

Om half tien stonden Marieke en ik al in onze sportkleren op de bus naar Greenwich Park te wachten. We wilden namelijk gaan hardlopen (ja, echt, ik hardlopen…). Gelukkig bleek hardlopen veel leuker en makkelijker vol te houden als je in zo’n mooi park als Greenwich loopt, waar overal bloemen en bomen in bloei staan (mam, jij zou hier helemaal lyrisch worden) en eekhoorntjes alle kanten opschieten. Dat is trouwens niet helemaalwaar, want als je stil staat komen ze - voorzichtig - naar je toe gelopen om te kijken of je nog iets te eten hebt. De zon scheen ook nog eens (weliswaar niet heel hard, maar toch). Na een ongeveer drie kwartier kriskras door het park waren we helemaal beneden en konden we de bushalte opzoeken. Weer thuis heb ik mijn kamer even helemaal schoongemaakt en gedoucht. Vervolgens gingen Marieke en ik op weg om te ‘sightsee-en’. Halverwege de route naar de bushalte kwamen we er echter achter dat we allebei onze camera vergeten waren, dus toch maar even teruggelopen. Met de metro via Canada Water naar Green Park gegaan. De zon scheen weer volop en degene die stoelen verhuurde moet goed verdiend hebben. We kochten een krantje (kijken of zij net zulke mooie foto’s hadden als wij), waarbij ik aan de verkoper vroeg in welke krant de meeste foto’s stonden. Toen bleek dat er in de krant die ik had bijna geen foto’s stonden en er bovendien een groot deel van de pagina af was, ben ik maar teruggegaan om hem te ruilen. De krantenmeneer was helaas net aan het inpakken en had geen zin om de krant die ik wilde nog op te zoeken, dus ik kreeg mijn geld in mijn hand gedrukt en kon wegwezen… Na even in Green Park gezeten te hebben zijn we naar Buckingham Palace gelopen en vervolgens gelijk door naar St. James’s Park. (Mam, hier had je echt helemaal je lol op gekund, zie de foto’s). We zijn helemaal om de vijver heengelopen, via ‘The Mall’ (de straat die naar Buckingham Palace leidt, geen winkelcentrum) weer terug om zo Spencer House te zien, waar Diana is opgegroeid. Langs het Ritz zijn we de wijk St James’s ingelopen en konden we St James’s Palace zien (lelijk paleis). Na nog wat ronddwalen zijn we bij een van de grootste boekenwinkels van Europa (ja Jort, de Waterstone’s op Piccadilly…) nog even naar binnen geweest. Na een kort bezoekje aan een Tesco zijn we naar de bushalte gelopen. In de bus viel ik elke keer bijna in slaap, zo moe was ik van dit weekend! Thuis ben ik gelijk met mijn verslag begonnen (van de afgelopen vier dagen) en daar was ik pas (weliswaar inclusief avondeten) om half tien mee klaar.

Hoewel het zaterdag was, waren Marieke en ik al om kwart voor negen op weg naar het metrostation. Onderweg zagen we echter een bus die naar Paddington ging, dus toen zijn we daar maar ingestapt. Omdat de bus ons toch te langzaam ging, zijn we in Victoria maar uitgestapt en naar de metro gerend. Daar was de metro naar Paddington natuurlijk net weg, dus moesten we veel te lang wachten naar onze zin. Op Paddington moesten we eerst treinkaartjes kopen. Ons doel: Charles & Camilla en William & Harry zien op de bruiloft van ‘Chaz en Cammie’. Treinen blijken in Engeland óf snel óf langzaam te gaan en wij zaten klaarblijkelijk in de langzame versie. In Slough moesten we overstappen, en daar kwam wel een super-supersnelle trein het perron langsrazen; Marieke en ik schrokken ons rot van de klappen (ook toen de trein het station uitvloog) die dat opleverde. Nadat een vrouw ons een tijdje aankeek (Nederlands als ik ben dacht ik dat dat was omdat ze bang was dat we voor zouden dringen) sprak ze ons aan: of wij naar de bruiloft gingen en waar we dan vandaan kwamen. Het bleek Jane Hill van BBC News 24 te zijn en wilde eens kijken wat voor publiek er nu op zo’n bruiloft afkwam. Na gezellig met haar gekletst te hebben (nog even verteld over de kwijtgeraakte uitnodiging voor Willem-Alexander en Maxima) kwam de trein eraan en na ongeveer tien minuten konden we Windsor zien liggen; echt zo’n oud kasteel. Door met de massa mee te lopen kwamen we op High en Park Street, waar de mensen toch wel drie rijen dik stonden. Onze strategie (ja, we hadden serieus een strategie bedacht…) was om bij de Guildhall te staan, omdat ze daar uit de auto zouden stappen (als ze in een auto langsrijden zie je toch niet zoveel). Na wat gezoek en gevraag aan een paar van de vele politieagenten (wat zijn Engelsen aardig, dat valt me elke keer weer op) waren we eindelijk aan de overkant van de straat. Na wat gewurm over een stoep, stond het opeens helemaal vol met mensen met ladders en telelenzen. Daaruit concludeerden we maar dat we bij de Guildhall waren. Nu nog een goed plaatsje zoeken. En dat viel niet mee. Aan het eind van een rijtje fotografen zagen we een plekje: weliswaar twee rijen mensen dik al, maar de vrouwtjes waren klein (minstens anderhalve kop). Binnen vijf minuten nadat we ons geïnstalleerd hadden, was ze daar plotseling: een fotografe die het blijkbaar nodig vond om haar keukentrapje (ze was ongeveer een meter vijftig, niet slim om zo’n klein trapje mee te nemen…) de hele tijd harder tegen mijn been aan te duwen. Blijkbaar vond ze haar plaatsje achter die hele grote fotograaf toch niet zo handig (goh) en wilde ze nu mijn plaats hebben. Maar dat kon ze natuurlijk op haar buik schrijven, dus moedig en standvastig heb ik mijn plaats bewaakt (waarbij ik één keer, toen ze haar ladder voor de tiende keer tegen mijn been aan aanknalde en ik het goed zat was, haar ladder maar een duwtje gaf). Ja, je moet er wat voor over hebben om een deel van de Britse koninklijke familie te zien! Nadat wij wel gezellig (in tegenstelling tot de heks) met al onze buren hadden staan kletsen (de grote fotograaf schuin voor ons bleek Nederlands, van een of ander royalty-blad en hij wees ons op Peter van der Vorst die toch niet zo’n goede plaats had als wij; het kleine vrouwtje voor mij had haar man ergens anders laten staan en was zelf hier naar toe gelopen omdat ze anders niets kon zien; het iets oudere vrouwtje daarvoor was een fervente royalty-fan en had een geplastificeerde tekening van haar kleindochter Chelsea bij zich; het meisje voor Marieke kwam uit Spanje) kwamen na ongeveer een uur en een kwartier eindelijk de eerste gasten die de trap opliepen. Het oudere vrouwtje vertelde dat dat de kinderen van Camilla waren. Na een paar minuten kwamen dan eindelijk prins Harry en prins William in zicht, maar zij verdwenen helaas snel de trap op naar binnen. Na wederom een paar minuten kwam de Rolls dan eindelijk aanrijden (helaas parkeerde die met de verkeerde kant naar ons toe zodat we bijna alleen hun ruggen zagen en er een auto voorstond). Met de camera in de lucht maar veel foto’s geschoten (waarbij Marieke op een gegeven moment de arm van de heks maar heeft weggetrokken omdat ze iedereen als steun gebruikte en overal voor ging hangen met haar camera). Toen de gehele familie binnen was, besloot de heks dat haar plaats niet goed genoeg was en verplaatste ze zich een heel eind naar links. Geen trap meer tegen mijn benen en armen in mijn gezicht, ik kon weer gewoon staan! De man van het kleine vrouwtje was inmiddels ook bij ons komen staan. De tijd vloog inmiddels – vooral omdat wij half hysterisch waren omdat we iedereen hadden gezien en omdat we ook nog eens zo’n goed uitzicht hadden terwijl we er niet supervroeg stonden (de grote fotograaf stond al vanaf vier uur ‘s ochtends)… Helaas was ons plezier maar van korte duur: de heks kwam terug. Haar ladder nog harder tegen mijn benen proberen aan te gooien. Nu had ze echter nog een extra obstakel: de man van het kleine vrouwtje. Hij keek eerst enigszins verdwaasd toen ze zei ‘this is my place, you have to go’, maar hij besloot (ook dankzij de aanmoediging van Marieke en mij om vooral te blijven staan, gnagna) dat zij dan maar niet van haar plaats had moeten wijken. Nadat ze nog een aantal keren haar ladder probeerde neer te zetten (vruchteloos uiteraard), gaf ze het uiteindelijk maar op en zocht een andere plaats. Helaas voor Marieke bleek die plaats precies achter haar te zijn, waardoor Marieke de heks nu in haar rug had duwen. Toen Charles en Camilla uiteindelijk weer naar buiten kwamen, begon iedereen te juichen (het oudere vrouwtje ; ‘hurray, hurray, hip hip hurray’) en konden we eindelijk beter foto’s maken omdat ze even bleven stilstaan. Gelukkig voor ons bleven William en Harry ook geruime tijd (hoewel natuurlijk niet lang genoeg) staan, zodat we een paar erg mooie foto’s hadden. In onze nu bijna volledige hysterie bedachten we dat het natuurlijk leuk was als we ook met Peter van der Vorst op de foto gingen. Toen we zagen dat hij uit-geïnterviewd was, spraken we hem aan en vroegen of we met hem op de foto mochten (ja, ik weet het, te gênant voor woorden!!). Binnen een seconde stond toen echter zijn camera vol op ons gericht en kregen we een microfoon onder onze neus gedrukt: wat we ervan vonden… Na wat hysterisch gebrabbel (Arine op de vraag of we het goed konden zien: ‘er stond een meisje de hele tijd te duwen, blablabla ratelratelratel’; Marieke: ‘ik sta helemaal te trillen!’ Peter: ‘o, van de spanning?’ Marieke: ‘nee, van het op mijn tenen staan en de camera in de lucht houden’; Peter: ‘zijn jullie hier speciaal voor naar Engeland gekomen’ Arine: ‘nee, wij lopen hier stage en zij werkt hier’) gingen we op de foto (om de een of andere reden werd dat ook gefilmd). Toen we ons omdraaiden, stond er gelijk een andere camera op onze neus. Wat we van de jurk vonden en wat we er nu van vonden dat ze getrouwd waren. Helaas kwam ze er achter dat we niet Engels waren en daarmee was het interview afgelopen. Tien stappen later stond er weer een camera op onze neus (een Italiaan ofzo die zei: “you’re gonna be famous!”). Wat we van de jurk vonden, en haar hoed. Die was ons niet echt opgevallen, maar hij kende de ontwerper blijkbaar (“I’ve done my homework”, nou wees er maar trots op jongen…). Na ons volgende brabbel-interview (‘we vonden William en Harry eigenlijk leuker om te zien’) liepen we, inmiddels volledig hysterisch, slap van het lachen door de straten. Vier mensen op racefietsen zagen onze camera’s en vroegen of wij nog iets gezien hadden en of ze onze foto’s mochten zien. Nadat een wederom aardige politieagent ons de weg gewezen had, kochten we eerst nog wat kaartjes en een ook al zo vriendelijke (het lijkt sarcastisch, maar het is echt zo!) agent gaf ons een plattegrond en legde uit hoe we bij Eton College kwamen. Na een wandeling van ongeveer tien minuten zagen we Eton College opdoemen. Op een bankje in de tuin hebben we onze luncht opgegeten. In de tijd dat we daar zaten kwamen er minstens drie Chinese stelletje langs, waarvan het meisje – al ruikend aan de bloesem – op de foto ging, dus dat hebben Marieke en ik maar even nagespeeld. Na betaald te hebben, konden we de binnenplaats van de school op. Het was te merken dat de school nog steeds bestaat. Op de prikborden aan de zijkanten hingen allerlei briefjes met mededelingen voor roeien, rugby en andere typisch Britse sporten (‘White socks are not te be worn.’) De kapel kon ook bezocht worden. Alle bijbels en psalmenboeken lagen er nog en er lag ook een aftekenlijst waar de jongens op aan moesten geven of iedereen er was. Aan de andere kant van het binnenplaatsje lag het Cloister Court, waar in de kalkstenen muren allemaal namen en jaartallen waren gekrast. In het museumpje zagen we de strafbankjes en plakken, oude foto’s en zelfgedrukte boeken en een filmpje over hoe het leven er tegenwoordig uitziet op Eton. Omdat we ondertussen behoorlijk moe waren, besloten we maar terug te lopen naar Windsor en de trein te pakken. Na een hele tijd (op elke trein en metro moesten we ongeveer een kwartier wachten en we moesten drie keer overstappen…) waren we dan eindelijk thuis. Uiteraard gingen we nog wel even kijken op internet naar andere foto’s (een ervan lijkt precies op een foto die wij hebben!) en keken we even naar de BBC, maar onszelf zagen we helaas niet…

Na alle mailtjes en websites gelezen te hebben, eindelijk een ‘staff’-pas gekregen te hebben (het formulier dat ik eerst bij me had was oud en accepteerden ze niet meer – er stond een klein dingetje anders op), en wat andere klusjes gedaan te hebben, was het al weer middagpauze en gingen Marieke, Liz en ik even naar de Tesco om wat eten te halen. Marieke en ik hebben lekker op het binnenplaatsje in het zonnetje zitten eten. ’s Middags ben ik bezig geweest met grantees (mensen die een beurs van CARA hebben gekregen) bellen, omdat ze nog niet gereageerd hadden op een uitnodiging voor een workshop. Van Marieke had ik de tip gekregen om eerst een soort scriptje voor een telefoongesprek te maken, dus dat heb ik maar gedaan. Deze hele opdracht was eigenlijk wel een goede oefening, omdat je als je zo vaak moet bellen in een kantoor waar allemaal mensen zitten én mensen aan de telefoon, die zelf ook niet zo goed Engels spreken, moet proberen te verstaan én jezelf verstaanbaar moet maken, wel een beetje over je aanvankelijke ‘aarzeling’ om dat te doen heen komt. Tegen zes uur ben ik op de bus gestapt en naar de Sainsbury’s gegaan. Na daar weer veel te lang te hebben rondgehangen het ik ’s avonds met Arend en met papa en mama gebeld en mijn website geüpdate.

Vrijdag moesten Marieke en ik om tien uur bij een vergadering van ARC (Asylum Rights Campaign) zijn, waar ook vertegenwoordigers van de UNHCR en de Refugee Council waren. Ik vond het echter nogal moeilijk te volgen, omdat ze zonder uitleg van het voorafgaande verdergingen met waar ze vorige vergadering gebleven waren. Om kwart voor twaalf gingen we weer richting Elephant & Castle en kon ik beginnen met mailtjes lezen. Liz vroeg of ik meeging naar een werklunch (jaja, mijn eerste echte werklunch!) om met ene Sarah een project te bespreken waar ze net geld voor toegezegd hadden gekregen. Het bleek te gaan om een soort tentoonstelling, waarbij een meisje die naar Londen gevlucht was en nu een studie fotografie deed aan een universiteit in Londen, een aantal grantees van ons en een andere organisatie op de foto ging zetten. Met deze foto’s willen ze dan tijdens ‘Refugee week’ een tentoonstelling in het Museum of London (of ergens anders) houden. ’s Middags ben ik bezig geweest om grantees uit te zoeken die daarvoor geschikt zijn en hebben Brooke, Liz, Marieke en ik vergaderd over de ‘application’-formulieren die verstuurd zullen worden naar potentiële grantees en over allerlei databases die bijgehouden worden. Ik ben nog weer even bezig geweest met het bellen van grantees voor de workshop en het lezen van allerlei documenten en mappen.
Na het werk zijn Marieke en ik met de metro naar Oxford Street gegaan. Marieke wilde daar graag naar de Disneywinkel (verrassend genoeg hebben ze erg leuke spullen daar). Vervolgens zijn we weer helemaal de andere kant op gelopen en zijn we naar Red Veg, het vegetarische fastfood-restaurantje gelopen. Na een RedvegBurger en patatjes zijn we richting Leicester Square gelopen om te kijken of we nog kaartjes konden krijgen voor een leuke show. Helaas waren de discount-kaartjesverkopers al dicht. Vlakbij Parliament Square zijn we op de bus (die uren op zich liet wachten) gestapt. Nog even wat gelezen en toen tegen twaalf uur gaan slapen.

Al Mariekes en mijn foto’s van de bruiloft van vandaag staan online!!

Morgen komt het verhaal… ‘t Was echt een superdag!

Appelcider komt hier uit de tap en ze schenken het in pint-glazen!

Omdat er voor negen uur iets af moest leveren bij een gebouw in(/op/bij?) Embankment, was mijn vertrek vandaag extra vroeg. Eerst met de bus naar Elephant & Castle, toen de metro in. Het gebouw waar de conferentie was waar de folders heen moesten stond naast het Savoy hotel, en daar was uiteraard een klein parkje voor (je laat je fancy gasten natuurlijk niet op een lelijke straat uitkijken…). Uiteraard zat mijn fototoestel in mijn tas, dus een aantal foto’s van het parkje staan hier. De metro bracht mij weer terug naar Elephant & Castle, waar de South Bank University staat waar CARA en NEAR gevestigd zijn. Op het werk aangekomen, moest er gelijk al weer een hele hoop gedaan worden: mails doorlezen en terug-/doorsturen, websites van kranten voor NEAR-newstickers afspeuren en weer verder met mijn databases. Daar komt steeds meer vorm in en de chaos die ervan gemaakt was wordt steeds minder. Misschien komt er ooit nog eens een dag dat er ook daadwerkelijk iets interessants uit te concluderen is (morgen ofzo, haha). ’s Middags samen met Liz, Brooke (program assistent, erg aardig en grappig) en Marieke de bus gepakt naar London Bridge om daar in een heel leuk lunch-restaurantje verse tomaat-basilicumsoep met versgebakken flatbread-sticks (mjam!) te eten. Na het werk samen met Marieke de bus naar huis gepakt en even langs de Sainsbury’s gegaan. Thuis een geroosterd-groentepotje gemaakt, en dat opgegeten met cereals (ze hebben hier Cheerios en Whole Grane Cranberry wheats [ook wel shredded wheats genoemd], joepie!) en samosa’s en onion bhajis (iets minder lekker dan bij een Indiaas restaurant, maar toch). Na wat mailen, skypen, en dit verhaaltje typen is het nu lees- en bedtijd….

Zo beter mama?

…dat ik nog steeds elke keer als ik naar een auto kijk denk: ‘he, er zit helemaal niemand in die auto en hij staat zomaar midden op de weg!’ en de hele tijd Harry Potter-bussen zie (geen chauffeur)….