Zondag 8 mei gingen we iets later op pad dan zaterdag. Eerst even de straat ‘opgelopen’ (de straat is ontzettend stijl) om het uitzicht te bekijken vanaf Telegraph Hill. Daarna met de bus naar Trafalgar Square, via Buckingham Palace naar Wellington Arch. Jort en ik liepen rustig midden op de weg daar (er mag officieel niets rijden) toen er opeens een motoragent aan kwam, hard op een fluitje blazend. Ik dacht dat hij gewoon gebruik maakte van het feit dat hij een fluitje had en wilde dat mensen aan de kant gingen, maar toen hij midden op de weg ook auto’s ging tegenhouden, keek ik toch maar eens even om: er kwamen een aantal duur uitziende, goedgepoetst-glimmende auto’s aanrijden. En wie zwaaide er vanaf de achterbank? Prins Charles. Omdat we twee minuten daarna ook allemaal muziek hoorden, liepen we Hyde Park maar eens even in. En daar was een defilé gaande. En alle regimenten liepen in pak, mét bolhoed en mét paraplu! Toen we een aantal regimenten langs hadden zien komen en ik van mijn verbazing bekomen was dat ze dus echt met bolhoed en paraplu liepen (dat lijkt mij net zoiets als dat Nederlandse veteranen op klompen en met tulpen in hun hand gaan lopen), keken we eens naar links en zagen dat alle hoeden afgenomen worden en iedereen naar rechts keek. Bleek dus dat Prins Charles en Camilla daar stonden. Na de parade hebben we in Hyde Park zitten lezen en daarna via de Starbucks (mijn tweede koffie-in-ijsvorm!) naar Regent’s Park. Na daar weer gelezen te hebben was het al weer tijd om de metro naar Embankment te pakken omdat ik daar met Esther en Marieke had afgesproken. We hadden namelijk kaartjes voor het concert van VE-Day (Victory in Europe) op Trafalgar Square. Na ongeveer een uur te hebben gestaan om te wachten tot we eindelijk het plein op mochten, gingen de dranghekken uiteen en… stonden wij bij een kerel die het blijkbaar erg moeilijk vond om een strookje van mijn toegangskaartje af te scheuren (en ik had het zelfs al voorgevouwen zodat hij dat makkelijk kon doen). Marieke hield daarop haar kaartje zelf maar omhoog, scheurde demonstratief het strookje eraf en gaf het aan hem, waarna we vervolgens met onze sprint (ja, ’tis genant, maar dat hebben we echt gedaan…) naar het podium konden beginnen. Zo kwamen we dus uiteindelijk op de derde rij te staan (vonden we zelf erg netjes). Nu moesten we alleen nog meer dan twee uur wachten op het concert (gelukkig hadden we alledrie een boek bij ons). Voor ons stond een groep vrouwen van ongeveer 55 (eentje was zelfs iets van 70 ofzo) die duidelijk met een doel kwamen: Will Young zien. En ze hebben dus ook zo ongeeer die twee en een half uur vol staan lullen over Will en ze waren hoogst verbaasd dat Marieke en ik nog nooit bij een concert van deze god waren geweest. Het concert was erg leuk, hoewel we de meeste liedjes die gezongen werden nog nooit gehoord hadden. En precies tijdens de vijftien seconden stilte viel er vlak achter ons een oude vrouw flauw, waarna iedereen (’door’ de stilte dus) ging roepen dat er iemand flauw gevallen was. We hebben nog ontzettend ons best gedaan om zo enthousiast te doen dat de BBC ons zou filmen en uit zou zenden, maar onze beider ouders hebben ons helaas niets op televisie gezien. Na het concert zijn we direct naar de dichtsbijzijnde Tesco gelopen om water te kopen (om te voorkomen dat we naar de wc moesten en zo ons plaatsje kwijt zouden raken hadden we de hele dag bijna niets gedronken) en toen doorgelopen naar de boot om nog even gezellig wat te drinken.

Zaterdag waren we extra vroeg opgestaan, snel gedoucht en ontbeten en om tien over half negen waren we al op pad naar de bushalte. We moesten echter eerst nog even pinnen. En dat was maar goed ook, want toen kwam Jort er achter dat hij zijn portemonnee vergeten was. Thuis heb ik ook nog maar snel even een T-shirt met lange mouwen aangetrokken want het was toch wel een stuk kouder dan het er op het eerste gezicht uitzag. Weer opnieuw op pad dus. Nu echt pinnen, even langs de Sainsbury’s, langs het metrostation om een driedagen-metro-buskaart te kopen voor Jort en met de bus naar Greenwich. We zijn eerst door de bloementuin gelopen (die ziet er ook elke week weer anders uit doordat sommige bloemen uitgebloeid zijn, maar anderen juist weer in volle bloei staan…). Vervolgens een stuk naar beneden gelopen om een glimps op te vangen van het uitzicht en doorgelopen naar de plek met het beste uitzicht (bij de Royal Observatory). Ook Jort moest natuurlijk even op de foto met een voet aan beide zijden van de nulmeridiaan. Beneden in het dorp zijn we naar het twee-Pond-boekwinkeltje gegaan (eentje was helaas dicht, maar er zijn er twee). Hier vond Jort het boek dat hij van plan was te kopen, alleen dus veel goedkoper. We hebben de metro naar Canary Wharf gepakt en daar heel even rondgelopen. Vervolgens in de metro naar Westminster en lopend (nouja, Jort marcheert en ik ren er zo ongeveer achteraan…) naar Leicester Square, waar we een Starbucks vonden. Jort nam een Frappuchino en overtuigde mij ervan dat een Frappuchino Moccha echt niet zo heel erg naar koffie smaakte… En dat bleek ook zo te zijn, moet zeggen dat het (helemaal met de kaneel die ik erop gegooid had) erg aangenaam smaakte… Met mijn eerste beker koffie (haha) zijn we naar Piccadilly gelopen om daar een bezoekje te brengen aan de Waterstone’s. Vervolgens naar Covent Garden gegaan om een strawberry-chocolate scone te kopen. Helaas begon het toen net erg hard te regenen en hebben we even moeten schuilen. Via Tottenham Court Road zijn we Oxford Street doorgelopen (hoewel zaterdagmiddag daar niet echt geschikt voor is - wat een mierenhoop). In Hyde Park hebben we geluncht. Bij Knightsbridge zijn we in de metro gestapt op weg naar het Science Museum - een verrassend leuk museum met allemaal oude auto’s, vliegtuigen (zelfs zo’n Icarus-achtig vliegding), rekenmachines en nog veel meer. Na het museum waren we allebei zo moe van het door Londen rennen, dat we op de boot op de Thames even wat gedronken hebben. Nog even naar Dean Street voor een Mushroomburger om vervolgens de bus naar huis te pakken.

Vorige week (ok, ondertussen al twee week geleden) was eigenlijk een beetje een saaie week; na het werk gelijk naar huis, al dan niet na eerst boodschappen gedaan te hebben. Ik was moe, mijn benen waren vermoeid door het constante geren door Londen en omstreken en (en dat is de eigenlijke reden) de boeken die ik de afgelopen week aan het lezen was waren gewoon te leuk. Donderdagavond zijn Marieke en ik wel na het werk de straat uitgelopen naar Telegraph Hill. Wat een uitzicht over de stad heb je daar, helemaal in het ondergaande-zonlicht! Na ongeveer een half uur gevolleybald te hebben en even in het ondergaande zonnetje over de stad uitgekeken te hebben zijn we maar weer teruggegaan. Eerst moest ik nog naar de supermarkt, iets te eten maken en toen was het al weer erg laat. Op het werk was mijn stagebegeleidster nog steeds in Amerika, en de ‘grote baas’ John was er vanaf donderdag weer. Maar hij was vaak weg dus hebben we eigenlijk de hele week weer gezellig de radio aangehad. Ik was nog steeds bezig met mensen regelen voor de photoshoot (argh!) en dat lukte niet erg geweldig. Sommige mensen wilden niet (en als je bedenkt wat ze hebben meegemaakt en dat het voor sommigen nog steeds gevaarlijk kan zijn als ze hier ‘in the picture’ staan is dat ook begrijpelijk), maar vooral het niet meewerken van Sarah (van de andere organisatie van wie mensen gefotografeerd gaan worden) maakte het nogal frustrerend. En op donderdag kreeg ik een mailtje van Sarah dat de photoshoot met een van onze grantees die ik na veel moeite toch had kunnen ‘boeken’ toch niet door was gegaan omdat de fotografe geen camera had geregeld… Gelukkig had ik ook nog wel leuke klusjes te doen, maar elke keer als ik net dacht klaar te zijn met de photoshoots kwam er weer iets tussendoor, waren er tijden veranderd of toch al bezet; erg irritant!

Vrijdagavond ben ik eerst met Marieke naar Oxford Street gegaan en heb ik nog een mooie linnen broek gekocht. Snel met de bus naar huis om iets warmers aan te doen (de zon schijnt hier elke morgen alsof het 30 graden gaat worden, dus dan kleed je je daarop en dan heb je het de rest van de dag koud) en wat te eten, alvorens naar Liverpool Street Station te gaan om Jort op te halen. Ik wist van Marieke dat ik het beste een bus naar London Bridge kon pakken. Bij de bushalte aangekomen stond er echter net een bus waar heel groot ‘London Bridge’ op stond en omdat ik geen tijd meer had om op de borden te checken of dit de snelste was, ging ik het aan de chauffeur vragen. ‘Ja hoor.’ En ik had het kunnen weten toen de bus linksaf sloeg… De bus bleek dus helemaal door een of andere buitenwijk te gaan (en daar zoveel mogelijk door álle straten heen te zigzaggen), vervolgens heel Southwark door te moeten, alvorens via Elephant & Castle naar London Bridge te gaan. Drie kwartier later (ik rij elke ochtend in 25 minuten naar Elephant & Castle, en naar London Bridge had in nog geen 20 minuten moeten kunnen…) had ik zo schoon genoeg van bussen en geen zin meer om de goede halte te zoeken dat ik het metrostation maar ingedoken ben. Eindelijk op LSS aangekomen, kwam Jort net aanlopen en konden we weer fijn… in de bus. Omdat het weer uren duurde voordat er een bus aankwam en Jort met een zware tas op zijn rug stond, pakten we maar de eerste bus die langskwam en enigszins in de goede richting zou gaan. Die eerste bus bleek naar Elephant & Castle te gaan, dus kon Jort gelijk het gebouw zien waar ik werk. En gelukkig kwam er redelijk snel de goede bus aan, tegen half elf waren we thuis.

Maandag was het bank holiday, een vrije dag in Engeland (geen reden voor verder). Na eerst eventjes een stukje van mijn verhaal over vorige week getypt te hebben (ik loop echt te ver achter…) en afscheid te hebben genomen van Welmoed die weer terug ging naar Groningen, samen met Esther lekker in de tuin zitten lezen, onder het genot van de heerlijke appel-mangosap en de framboos-appel-druifsap van de Sainsbury’s. Volgens Welmoed moest de Sainsbury’s ook in de top tien van dingen die je beslist moet zien als je in Londen bent komen te staan, en daar kan ik me wel in vinden… Tegen de middag besloten Marieke, Esther en ik om naar een park te gaan. Na spullen gepakt te hebben en even langs de Sainsbury’s te zijn gegaan, zaten we in de bus en de metro om naar Hyde Park te gaan. En ja hoor, tegen de tijd dat we daar waren was de zon achter de wolken verdwenen. Gelukkig kwam ‘ie na een halfuurtje toch weer tevoorschijn en konden we lekker in de zon liggen lezen, doezelen en volleyballen. Tegen half zeven was de zon toch echt weg en zijn we naar huis gegaan. ’s Avonds heb ik in mijn boek gelezen, foto’s op mijn website gezet en met papa en mama gebeld, die terug waren van hun vakantietje in Frankrijk.

Omdat de bovenburen met een of andere stofzuiger bezig waren, werd ik al heel vroeg wakker en kon ook niet meer slapen (ze zijn ongeveer twee uur met dat ding bezig geweest en als ze daar dan even mee ophielden, gingen ze onder mijn raam met autodeuren slaan). Uiteindelijk dus maar opgestaan, ontbijt gegeten, wat handwas gedaan en mijn kamer schoongemaakt. Na een spelletje Macchiavelli met Welmoed en Marieke gingen Welmoed en ik naar de bus. Welmoed heeft in totaal zo ongeveer een half jaar in Londen gewoond, en zij zou mij wat leuke plekjes laten zien. Op Waterloo Bridge stapten we, boven de Thames dus, uit. We liepen naar Somerset House, het oude gebouw van de Marine, waar allemaal kindjes in hun onderbroek door de 55 fonteinen aan het rennen waren. We zijn door het het gebouw heengelopen naar een terrasje aan de achterkant (met uitzicht op de Thames, de Tower Bridge, de Big Ben en de Millennium Wheel). Nadat we daar even wat gedronken hadden en van de (hele felle!) zon genoten hadden, liepen we via Strand, de Waterstone’s, St James’s Park, Buckingham Palace, Constitution Hill, door een stukje Hyde Park (het zag er zo mooi uit..) naar Knightsbridge. Hier naar de Foodmarket van Harvey Nichols (de andere afdelingen hingen vooral vol met designer-kleding, niet echt mijn ding). Nog even naar de GAP-winkel en bij de Sainsbury’s even wat eten en drinken gehaald. In een ander stukje van Hyde Park hebben we onze net gekochte aanwinsten in de zon (het was ondertussen al zeven uur…) opgegeten en van het uitzicht genoten, totdat we opeens regendruppels voelden. Vervolgens zijn we maar weer terug gelopen naar Wellington Arch en daar op de bus gaan staan wachten (en dat is in Londen toch best een onderneming…). Ik moest eerst nog even langs de Sainsbury’s. Op de terugweg was het nog steeds erg lekker, heel zacht, warm weer. Tegen kwart over negen was ik thuis. Nog even wat gegeten en plannen gemaakt voor zondag.

Na ’s ochtends met Arend geskypt te hebben, wat aan mijn website gewerkt te hebben en lekker in de tuin in de zon gezeten te hebben, gingen Marieke, Welmoed en ik op pad naar Hampton Court. Dit kasteel, waar o.a Willem en Mary in gewoond hebben, ligt zo ongeveer dertig minuten met de trein van London Liverpool Street Station af. Helaas viel dit kasteel niet onder de leuke regeling van Tony B. en moesten we hier wel voor betalen, zelfs 9 pond. We besloten omdat het weer nog zo mooi was (en we ondertussen wel doorhebben dat het in Engeland het ene moment superzonnig is en het volgende moment het plotseling kan regenen) dat we eerst maar even in de tuin/het park gingen kijken. Vooral de verzonken tuin was mooi. Verder waren de taxusbomen geknipt in de vorm van een soort paddestoelen (ik waande me even in smurfenland), wel grappig. Nadat we nog even langs een winkeltje buiten het kasteel waren gegaan om wat te drinken en te eten te halen, gingen we dan toch echt naar binnen. Het kasteel viel zelf een beetje tegen. Er stonden nauwelijks meubels in en de ruimtes die je kon bezichtigen waren beperkt. Wat wel leuk was, was dat je de keukens kon zien. Meestal kun je die nu juist niet zien. Helaas hadden ze om alles te illustreren gebruikt gemaakt van opgezette dieren, dus dat was iets minder. Na een paar slaap- of woonkamers, de keukens, de kerk (die we op dat moment ook nog niet eens mochten bezichtigen omdat de dienst al afgelopen was) en de kelders met voornamelijk wijnvaten, waren we er al weer uit en zijn maar weer de tuinen ingegaan. Omdat we niet meer lekker warm in het zonnetje konden zitten zijn we weer naar de trein gelopen. Op Liverpool Street moest ik mijn Oystercard (waarmee ik met de bus en metro kan reizen) nog opnieuw opladen, omdat die nu toch echt was verlopen. ’s Avonds heb ik een beetje gelezen, verhaaltje getypt en met Welmoed en Marieke zitten kletsen.

Maandag was de vergadering van de F&GPC (Finance & General Purpose Committee Meeting). Terwijl Liz, Marieke en ik samen met iemand uit de F&GPC stonden te wachten om naar binnen te gaan, ging het alarm af: brandoefening. Toen eindelijk iedereen weer naar binnen mocht, begon de vergadering. Dit bleek voornamelijk nogal saai te zijn en soms had ik geen idee waar ze het over hadden (zij weten waar ze over praten, maar als je van het hele onderwerp nog niets afweet was het soms een beetje moeilijk te volgen). Ik heb dus maar gefascineerd zitten staren naar het gezicht van een man van een bank die een of ander handig plan uit kwam leggen. Eerst werden zijn oren namelijk rood, vervolgens paars en vervolgens verspreidden de rode vlekken zich langzaam over zijn hele gezicht. Zo interessant was het dus. Na het werk zijn Marieke en ik naar Food for Thought gelopen om een kokosmuffin te eten. Op weg naar Red Veg (om daar normaal te eten, haha) kwamen we langs een ander vegetarisch restaurant, Govinda. We besloten hier te gaan eten, maar helaas hadden ze niet superveel keus meer. Het bleek trouwens een restaurant van Hare Krisnja’s te zijn, erg grappig.

Dinsdag gingen we voetbal kijken (vond Marieke leuk) in De Hems, een Nederlandse pub in Soho. We pikten eerst Welmoed en wat Spaanse vrienden van haar op en namen vervolgens de bus naar de stad. Gelukkig konden Welmoed en Marieke zich nog van vorig jaar herinneren waar de pub zat en liepen we er in een keer naar toe. Marieke en ik zijn eerst nog even langs de Red Veg gelopen, waar we allebei een té lekkere mushroomburger hebben gehad. Omdat we nog even een pinautomaat opgezocht hadden, waren we net iets te laat zodat we het begin van de wedstrijd gemist hadden. Helaas won PSV niet en hebben we vol verbazing naar de (on)zinnigheid van de gesprekken van een groepje ballen achter ons staan luisteren, maar verder was het erg gezellig. En als je dan eindelijk weggaat, moet je ook nog eens op de bus wachten en er veertig minuten inzitten…

Woensdag kwam Liz nog even op kantoor, maar tegen de middag vertrok zij naar het vliegveld om naar een conferentie in New York te gaan (en daarna nog een aantal dagen vakantie te houden). John was al op weg naar NY, dus zoals Brooke zei: ‘no bosses for a whole week!’ ’s Avonds ben ik even naar de Waterstone’s geweest, maar heb niets gekocht en toen er een bus langs kwam rijden die naar mijn huis zou gaan, ben ik daar maar ingesprongen. ’s Avonds nog even met Arend gebeld en gelezen.

Donderdag zouden we na het werk naar een concert (de Vier Jaargetijden van Vivaldi…jaja, het wordt nog wel eens wat met mij!) gaan in St. Martin-in-the-Fields (een kerk op Trafalgar Square). Omdat je het niet redt als je eerst naar huis gaat, moesten we dus weer in de stad eten (zo vervelend…). We wilden Welmoed Food for Thought nog laten zien, dus daar gingen we eten. Vooral het toetje dat ik had (apple, raisin and cinnamon crumble) was superlekker. En uiteraard moesten we weer heel hard lopen om nog op tijd te zijn in de kerk (we vielen weer precies om half acht binnen). Het werd uitgevoerd door het London Musical Arts String Orchestra en ik vond het echt heel mooi (mooier dan ik had verwacht). Helemaal omdat het ook nog eens in een supermooie kerk was en er overal kaarsen stonden. En volgens mij vonden meer mensen het mooi, want op het eind bleef iedereen zo lang klappen dat ze twee toegiften speelden. Nog even naar de boot op de Thames om wat te drinken. Op een gegeven moment hoorden we een harde, doffe klap en was er een meisje met haar hoofd tegen de bar gevallen. Ze was even bewusteloos, maar na vijf a tien minuten zat ze toch al weer op een stoel. Ze kreeg wel gelijk een buil op haar wang ter grote van een Goudreinet…

Welmoed was vandaag jarig, dus zou ook zij ontbijt op bed krijgen. Omdat Marieke al veel vroeger wakker was dan normaal en dan ik, heeft zij uiteindelijk bijna het hele ontbijt gemaakt (ik heb geholpen alles op het dienblad te zetten, ahum). Aan haar blije hoofd te zien vond ze het gelukkig leuk. We moesten erg opschieten om op tijd op het werk te komen… Na weer een hele dag proberen (ok, heb ook nog wel wat anders gedaan, maar zo leek het in ieder geval) om mensen te regelen voor de tentoonstelling, zijn Marieke en ik vanaf ons werk naar de stad gelopen. We hadden met Welmoed bij de Waterstone’s afgesproken. Eerst gingen we de Spanjaarden opzoeken die ergens vlakbij in een café zaten. Omdat we toch wel eerst wat wilden gaan eten en Welmoed nog niet bij Red Veg was geweest, heb ik weer zo’n superlekkere mushroom burger gehad. We hadden met Esther afgeproken dat zij ook naar de Red Veg zou komen, zodat ook zij kon eten en we daarna met zijn allen iets konden gaan drinken voor Welmoeds verjaardag. Erg grappig trouwens: iedereen gaat hier met zijn biertje op straat staan. Voor alle pubs staan grote groepen mensen, gewoon op stoepen en straten, te drinken en te kletsen… Na een tijdje kwamen de Spanjaarden ook en besloten we ook maar om naar binnen te gaan, omdat het buiten toch wel erg fris werd. En dankzij het leuke sluitingsbeleid van Groot-Brittannië werden we er om iets na elf uur uitgezet (ik vind het toch wel iets hebben, slaap je de volgende dag ook geen gat in de dag en je bent er net zo lang want je gaat er gewoon vroeger naar toe). We waren tegen half een thuis (terwijl we toch een hele avond uit waren geweest, grappig is dat als je Nederland gewend bent waar het pas tegen halfeen een beetje leuk wordt.)

Zondag hebben we er een beetje een lui dagje van gemaakt. Na rustig ontbeten enzo te hebben, gingen we met de bus naar Greenwich Park om te hardlopen. Op een gegeven moment waren we echter meer bezig met (rare) foto’s maken dan met hardlopen… Na ongeveer anderhalf uur waren we uitgehobbeld en gingen we nog even bij de winkelstraatjes van Greenwich het twee-pond-boekwinkeltjes in waar ik twee hele leuke boeken die ik al heel lang wilde hebben vond voor, je raad het al, vier pond in totaal. We besloten om maar snel naar huis te gaan, te douchen en weer terug te gaan om in het park lekker te gaan zitten lezen omdat het superlekker weer was. Toen we terug waren, was het echter helemaal betrokken en zijn Marieke en ik maar kokoskoekjes gaan bakken (echt waar, geen grapje), die errug lekker waren. Voor de rest heb ik van alles en nog wat gedaan: we hebben Harry Potter afgekeken, ik heb gelezen, foto’s zitten bewerken, stukjes voor mijn website geschreven en foto’s op mijn website gezet. Mijn benen vonden het in ieder geval erg fijn om eens wat rust te krijgen en niet weer een hele dag door de stad te sjokken…

Zaterdag ging het gelukkig al weer wat beter met Marieke. Welmoed was naar een congresdag die ze zelf georganiseerd had, dus we gingen met zijn tweeën op stap. Met de bus zijn we naar de stad gegaan, alwaar we met de ondergrondse naar Notting Hill Gate zijn gegaan. Hier zijn we naar Portobello Road (ja, die uit de film ‘Notting Hill’) gegaan. Na over de markt gestruind te hebben en een erg lekker spinazie-broodje-achtig-iets gegeten te hebben hadden we het wel gehad met de mensenmassa en zijn we via straten met erg mooie huizen richting Holland Park gelopen. We konden het eerst niet vinden, maar gelukkig zijn we verder gaan zoeken. Holland Park is echt een heel leuk parkje, veel bloemen, eekhoorntjes en zelfs een konijn. Na allebei een foto’s gemaakt te hebben en met onze camera’s gespeeld te hebben, zijn we naar de metro gegaan. Nog even boodschappen gedaan en ’s avonds de eerste Harry Potter film op Mariekes laptop gekeken. Omdat we wisten dat ‘ie nog anderhalf zou duren terwijl we allebei erg moe waren, hebben we hem halverwege maar stopgezet.

Die donderdag zijn we maar eens een avondje thuisgebleven. De volgende dag moesten we ook al vroeg op weg naar London Metropolitan University voor de Grantee Workshop over Working in Academia. in het begin waren er net zoveel grantees als sprekers of mensen van CARA, maar zo langzamerhand kwamen er steeds meer grantees binnendruppelen. Vooral de eerste spreekster had een erg leuk en goed verhaal. De grantees vonden dat volgens mij ook wel en stelden ook veel vragen, dus dat was erg leuk. Tijdens een lunch waar ik maar niets van gegeten heb, heb ik nog mensen geprobeerd te strikken voor de tentoonstelling (wat de ene keer beter lukte dan de andere). Omdat Liz de lunch er ook niet echt appetijtelijk uit vond zien, zijn we voordat we weer naar kantoor gingen eerst nog langs een Sainsbury’s gegaan. De buschauffeur reed niet echt subtiel en Marieke ging zich steeds minder lekker voelen. Tegen de tijd dat we in het kantoor waren werd ze steeds witter. Heb nog een voortgangsgesprek met Liz gehad; alles ging goed en ze was erg tevreden over me (joepi). Tegen kwart voor vijf heeft Liz ons maar naar huis gestuurd. In de bus ging het nog minder met Marieke en ter hoogte van de Tesco zijn we maar uit de bus gestapt omdat Marieke echt heel misselijk werd. Na een tijdje boven een prullenbak te hebben gestaan en ik snel een flesje water voor haar had gekocht, zijn we eerst maar een tijdje gaan lopen. Omdat het nog wel een eind lopen was, zijn we uiteindelijk toch maar weer in een bus gestapt. Deze bus kwam echter in een file te staan en het ging ondertussen ook weer steeds slechter met Marieke. We zijn de bus maar weer uitgestapt, op zoek naar een prullenbak… Deze keer zijn we maar verder naar huis gelopen. Daar is Marieke gelijk naar bed gegaan. Tegen negen uur kwam er een logé van Marieke: Welmoed. Toen Marieke hier vorig jaar stageliep, woonde Welmoed ook in dit huis. Omdat er nu een conferentie was waar ze naar toe wilde, zou ze een weekje bij Marieke slapen. Om te voorkomen dat ze aan zou bellen en daarmee Marieke wakker zou maken, ben ik maar naar de deur gesprint toen ik iemand met een koffer aan zag komen lopen. Na in de keuken even gekletst te hebben, ging Welmoed boodschappen doen en heb ik zitten typen en internetten. Nog met Arend geskypt en toen met Esther, Marieke en Welmoed in de keuken zitten kletsen en theedrinken.

Woensdag 20 april gingen Marieke en ik naar Oxford Street. Bij de H&M gingen we ‘even’ naar binnen. Helaas was het toen we naar buiten kwamen al tien over zeven en moesten we dus heel hard op weg naar de Royal Festival Hall. Bij Tottenham Court Road zijn we naar de metro gehobbeld. Tegen de tijd dat we eindelijk bij Embankment waren was het al zo laat, dat we echt over de Hungerford Foot Bridge aan het rennen waren. In de Royal Festival Hall hebben we snel aan iemand gevraagd waar we heen moesten (natuurlijk niet naar een zaal op de begane grond maar naar een zaal op de vijfde verdieping) en zijn we naar de lift gesprint. Het was ondertussen half acht en het zou om half acht beginnen… Van de kaartjecontroleur moesten we toen maar achteraan gaan zitten (het bleek twee rijen van onze eigenlijke plaats vandaan te zijn). Omdat we het ondertussen zo warm hadden gekregen van al het haasten en rennen, hebben we lekker onze schoenen uitgedaan. We gingen naar een concert, Voices of Exile, van het Bach Choir, samen met het Filharmonisch orkest van Londen (geloof ik). Het was jammer dat we geen klap konden verstaan van de solisten (ik heb een keer het woord genocide gehoord en dat was het wel…). Na ongeveer een uur begon iedereen te klappen en kregen de solisten en dirigent bloemen. Marieke en ik klapten mee, trokken onze schoenen en jas aan, pakten onze tas, besloten dat we nu nog mooi op tijd waren voor de Sainsbury’s en wilden weggaan. Toen kwam de kaartjescontroleur echter naar ons toe: of we nu op onze eigen plaatsen wilden zitten. Marieke vroeg zich vol verbazing aan die meneer of waarom we daar dan wilden zitten (zodat we nog even de sfeer konden proeven van waar we gezeten zouden hebben als we op tijd waren geweest?). De beste man lachte ons niet eens uit en vertelde dat er een pauze was van twintig minuten en dat ze daarna nog ongeveer een uur zouden spelen. Na eerst even heel hard gelachen te hebben, gingen we even op het balkon wat foto’s maken (nog steeds de slappe lach) en beneden een zakje chips halen. Tijdens het tweede deel waren we nog steeds de bakvis aan het uithangen en dat was pas afgelopen toen het bijna afgelopen was. Ik moest ook elke keer denken aan hoe grappig het zou zijn als ze ons er uit zouden gooien en dat we dan eerst onze schoenen aan zouden moeten doen en aan hoe het zijn als de solist opeens van die meezingers van vader Abraham zou gaan zingen (geen flauw idee hoe ik daarop kwam…). Toen we uiteindelijk naar de bushalte liepen, zagen we onze bus langskomen dus trokken we een sprintje. De bus stopte, deed zijn deuren niet open en toen wij er bij waren reed hij weer weg. Erg fijn dus, maar uiteindelijk kwam het toch nog allemaal goed (hoewel we niet meer langs de Sainsbury’s konden…).